WHISPERS OF MADNESS AND THE FORGOTTEN ISLE

CHAPTER • X

THE GHOSTS OF THE HIGHWAY

DAMON KANNEL

DATE: 13.01.2026 – 14.01.2026 TIME: 09.00 AM – 15.00 PM LOC: I-95, SOUTH CAROLINA BORDER

แ แสงแดดของเช้าวันที่ 13 มกราคม สาดส่องผ่านกระจกหน้ารถตู้สีดำที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นและรอยขีดข่วน แสงแดดในปี 2026 นี้ดูจะแห้งแล้งและซีดเซียวผิดปกติ ราวกับว่าดวงอาทิตย์ของอะพอลโลเองก็ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่จากความบอบช้ำที่ผ่านมา ผมนั่งอยู่เบาะหลัง สัมผัสได้ถึงน้ำหนักของแหวนเธซีอุสที่ดูเหมือนจะหนักขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้รับธุลีนฤมิตมาเก็บไว้ในคลังมิติ

"เราเข้าเขตเซาท์แคโรไลน่าแล้วนะ" ลิเลียน่าพูดขึ้นพลางละสายตาจากแท็บเล็ต "เบย์ นายควรจะหาทางลงจากทางหลวงสายหลักได้แล้ว หมอกสีเขียวทางทิศใต้มันเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนฉันเริ่มสังเกตเห็นความบิดเบี้ยวในชั้นบรรยากาศแล้วนะ"

"ฉันก็อยากทำแบบนั้นอยู่หรอกคุณหนู" เบย์ตอบพลางหักพวงมาลัยเลี่ยงเศษซากรถยนต์ "แต่ดูเหมือนเพื่อนเก่าของเดม่อนจะเริ่มตั้งด่านปิดล้อมพื้นที่แถวนี้ไว้หมดแล้ว"

ผมชะโงกหน้าไปดูที่กระจกหน้า ห่างออกไปประมาณหนึ่งกิโลเมตร มีด่านตรวจขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยรถหุ้มเกราะของหน่วยรักษาความปลอดภัยกลาง บนหอคอยชั่วคราวมีร่างสีเทาที่ดูคล้ายมนุษย์แต่มีแขนขายาวผิดปกติยืนถือธนูสีดำสนิท พวกมันคืออสุรกายที่โลกิส่งมาแฝงตัวอย่างชัดเจน

"พวกเขากกำลังกักตัวใครบางคนไว้ตรงนั้น" ลิเลียน่าส่องกล้องทางไกล "ดูนั่นสิ! มีรถจี๊ปสีส้มคันหนึ่งถูกล้อมไว้ มีวัยรุ่นสองคนกำลังพยายามสู้... พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา เดม่อน ฉันเห็นประกายไฟสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาจากมือของเด็กผู้ชายคนนั้น"

"เดมิก็อดงั้นเหรอ?" ผมพึมพำ "เราทิ้งพวกเขาไม่ได้นะเบย์"

"ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะทิ้ง!" เบย์เหยียบคันเร่ง "แต่เราจะพุ่งเข้าไปดื้อๆ ไม่ได้ พวกนั้นมีพลธนูเวทมนตร์อยู่บนหอคอย ถ้าโดนยิงยางแตก เราจบเห่กันหมดแน่"

ผมมองไปที่ขวดแก้วเล็กๆ ที่บรรจุธุลีนฤมิตอยู่ในคลังมิติ ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว "โค้ช ขับเข้าไปให้ใกล้ที่สุด แต่อยู่ในระยะพรางตาของหมอก ลิเลียน่า ผมต้องการให้เธอช่วยคำวณทิศทางลมให้ผมที"

"นายจะทำอะไรเดม่อน?" ลิเลียน่าหันมามองด้วยความสงสัย

"ผมจะใช้ธุลีนฤมิตกล่อมพวกมันให้หลับ" ผมอธิบายพลางดึงขวดผงฝุ่นสีเหลืองอ่อนออกมา "ถ้าผมโรยมันไปตามกระแสลมในจังหวะที่ถูกต้อง พวกที่อยู่บนหอคอยจะหลับลึกจนลืมไปเลยว่าต้องยิงใคร และนั่นจะเปิดทางให้เราชิงตัวสองคนนั้นออกมาได้"

"ลมพัดไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ที่ความเร็ว 15 ไมล์ต่อชั่วโมง" ลิเลียน่าตอบทันควัน "ถ้าเบย์เอียงรถไปทางขวา 30 องศา แล้วนายปล่อยผงฝุ่นออกทางหน้าต่างหลัง... มันจะเข้าถึงหอคอยพอดี"

"จัดไปไอ้หนู!" เบย์ตะโกนพลางหักพวงมาลัยจนรถเอียง

ผมเปิดหน้าต่างหลังรถตู้ รวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงความปรารถนาที่จะช่วยเหลือเพื่อนร่วมชะตากรรม ผมโรยธุลีนฤมิตออกไปตามกระแสลม พร้อมใช้มนต์มหาเสน่ห์กระซิบสั่งการ "จงไป... มอบความฝันที่พวกเจ้าโหยหาให้แก่ศัตรูของเรา"

ผงฝุ่นสีเหลืองทองปลิวว่อนไปในอากาศ ก่อนจะถูกพัดหายไปในกลุ่มอสุรกายบนหอคอย ทันใดนั้น ร่างที่เคยยืนตระหง่านก็เริ่มโอนเอน พลธนูค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งพิงกำแพงหอคอยด้วยใบหน้าที่ดูเคลิ้มสุข

"ได้ผล!" ลิเลียน่าร้องออกมา "เบย์! ลุยเลย!"

รถตู้สีดำพุ่งทะยานผ่านด่านตรวจที่เงียบสงัด เบย์ดริฟต์รถเข้าขวางกลุ่มทหารที่กำลังจะเข้าถึงตัววัยรุ่นสองคนนั้น ผมเปิดประตูสไลด์ออก "ขึ้นมาเร็ว! ถ้ายังไม่อยากไปนอนฝันในคุกของโลกิ!"

วัยรุ่นทั้งสองคนรีบกระโดดขึ้นรถมาอย่างรวดเร็ว เบย์ไม่รอช้า เหยียบคันเร่งพุ่งตัวออกจากด่านตรวจ ทิ้งกลุ่มทหารที่กำลังงุนงงไว้เบื้องหลัง เราซิ่งหนีออกมาจนพ้นระยะสายตาตำรวจและเลี้ยวเข้าสู่ถนนรองที่เต็มไปด้วยแมกไม้

"พวกคุณเป็นใคร? แล้วมาทำอะไรที่นี่?"

"ผมชื่อลีโอ... ส่วนนี่เมญ่า" เด็กชายตอบพลางพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น "พวกเรามาจากทางเหนือ... จากเมืองอินเดียแนโพลิส รัฐอินเดียน่า"

"อินเดียแนโพลิสเหรอ? นั่นมันไกลมากนะ" ลิเลียน่าเลิกคิ้ว "พวกคุณหนีมาจากค่ายไหน?"

"เรามาจากเวย์สเตชั่นครับ" ลีโอกล่าวด้วยแววตาเปี่ยมความคิดถึง "บ้านแห่งตาข่ายของเทพีบริโตมาร์ติส ที่นั่นเป็นที่หลบภัยที่ยอดเยี่ยมที่สุด มีเจ๊โจกับเอมมี่คอยดูแลพวกเราเหมือนครอบครัว แต่ตอนนี้สงครามของโลกิมันลามไปทั่ว พวกเราได้รับคำแนะนำให้มุ่งหน้าลงใต้ เพราะได้ยินข่าวว่าความหวัง และรอยร้าวที่สำคัญที่สุดอยู่ที่ซาวันนาห์"

ผมมองหน้าลิเลียน่าและเบย์ ก่อนจะยิ้มออกมา "ยินดีที่ได้รู้จักลีโอ เมญ่า... ผมชื่อเดม่อน และดูเหมือนว่าจุดหมายของเราจะตรงกันพอดี ไว้ถ้าทุกอย่างจบลง ผมหวังว่าคุณจะพาเราไปเยี่ยมที่นั่นบ้างนะ"

ความรู้สึก การช่วยชีวิตคนอื่นโดยใช้ไอเทมที่ได้มาจากความพยายามของตัวเองทำให้ผมรู้สึกมีพลังจริงๆ ผมเห็นแววตาขอบคุณจากลีโอและเมญ่าแล้วรู้สึกว่าการเดินทางที่เหนื่อยยากนี้เริ่มมีผลลัพธ์ที่จับต้องได้ การได้ยินเรื่องเวย์สเตชั่นอีกครั้ง ทำให้ผมรู้ว่าโลกนี้ยังมีสถานที่ที่สวยงามหลงเหลืออยู่อีกมาก ผมอยากจะปกป้องโลกนี้ไว้เพื่อให้สถานที่แบบนั้นคงอยู่ตลอดไป

ความคิด "ธุลีนฤมิต" คืออาวุธที่เปลี่ยนกระแสการรบได้โดยไม่ต้องหลั่งเลือด และการที่มีลีโอกับเมญ่าจากเวย์สเตชั่นมาร่วมทีม อาจหมายถึงความรู้ใหม่ๆ หรือพลังที่เรายังไม่เคยเห็น เราต้องรีบประสานงานกันให้เร็วที่สุดก่อนจะถึงจอร์เจีย

◈ MISSION REWARDS
• เพื่อนใหม่ประกอบสตอรี่ชั่วคราว: ลีโอ & เมญ่า
• สถานะไอเทม: ธุลีนฤมิต (ใช้ไปบางส่วน ส่งไอดี God แล้ว)

RELATIONSHIP & EFFECTS (LOCKED)

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค
ความสัมพันธ์จากพูดคุย (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ความสัมพันธ์จากพูดคุย (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

OLYMPUS LEGACY
APHRODITE BLOODLINE

[/disableleft]

CHAPTER • XI

WEIGHT OF SILENT SHADOWS

LILIANA TYLER

DATE: 14.01.2026 TIME: 16.30 PM – 19.45 PM LOC: I-95 SOUTH, NEAR GEORGIA

ฉั ฉันขยับแว่นสายตาให้เข้าที่พลางนวดขมับที่เริ่มเต้นตุบตามจังหวะความเครียด เสียงลมที่หวีดหวิวผ่านช่องกระจกที่ปิดไม่สนิทของรถตู้สีดำคละเคล้าไปกับเสียงถอนหายใจยาวของเบย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ความเงียบเหงาที่เคยมีเราเพียงสามคนถูกแทนที่ด้วยพลังงานใหม่จาก ลีโอและเมญ่า สองเดมิก็อดจากเวย์สเตชั่น แต่สิ่งที่ทำให้ฉันละสายตาจากแท็บเล็ตไม่ได้ คือเงาที่อยู่ในกระจกมองข้าง

"เดม่อน..." ฉันเรียกชื่อเขาเบาๆ โดยไม่หันกลับไปมอง ร่างสูงของบุตรแห่งอะโฟรไดต์เงยหน้าขึ้นทันที "มีบางอย่างผิดปกติ รถซีดานสีดำคันนั้น... มันตามเรามาตั้งแต่พ้นเขตด่านตรวจแล้ว มันไม่เปิดไฟหน้า และฉันเริ่มสังเกตเห็นควันสีม่วงจางๆ ลอยออกมาจากท่อไอเสียของมัน"

เดม่อนขยับตัวมาประชิดเบาะหน้า แววตาคมกริบและจริงจังจนฉันรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด "โลกิคงไม่ปล่อยให้เราหนีไปง่ายๆ สินะ ลิเลียน่า เธอคิดว่าเป็นพวกไหน?"

"ไม่ใช่ตำรวจแน่ๆ" ฉันวิเคราะห์พลางรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ด "คลื่นความร้อนที่แผ่ออกมาจากรถคันนั้นมันเยือกเย็นเกินไป มันเหมือน... ความตายที่เคลื่อนที่ได้ มันกำลังรอจังหวะที่ถนนข้างหน้าจะมืดกว่านี้เพื่อลงมือ"

"ลูกพี่เบย์ เหยียบให้มิดเลยครับ!" เดม่อนตะโกนบอกคนขับ

"ฉันก็เหยียบจนเท้าจะทะลุพื้นรถอยู่แล้วเนี่ย!" เบย์สบถกลับมา พลางหักพวงมาลัยหลบซากรถเทรลเลอร์ "แต่ไอ้รถผีสิงนั่นมันรักษาระยะห่างไว้คงที่มาก เหมือนมันกำลังเล่นแมวจับหนูอยู่เลย"

ฉันหันไปมองสมาชิกใหม่ ลีโอมีสีหน้ามุ่งมั่น เขาเอื้อมมือไปแตะที่พื้นรถตู้พลางหลับตา "เจ๊โจเคยสอนผมเรื่องกลไกเวทมนตร์... รถคันนี้มีระบบถ่ายโอนพลังงาน ที่ยังไม่ได้เปิดใช้งาน ถ้าเราสามารถเชื่อมต่อสายไฟจากแบตเตอรี่เข้ากับโครงรถในจังหวะที่ถูกต้อง เราจะสามารถสร้างสนามพลังแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดย่อมๆ ได้"

"ฉลาดมากลีโอ" เดม่อนชมพลางหยิบธุลีนฤมิตขวดที่สองออกมา "ลิเลียน่า ผมมีแผน... แต่ผมต้องการให้เธอเป็นคนสั่งการ ลมเหนือกำลังพัดมาแรงพอดี ถ้าเราใช้แรงส่งจากระบบของลีโอ ร่วมกับผงฝุ่นนี่ เราจะสร้างพายุแห่งความหลับใหลที่รถคันนั้นหลบไม่พ้นได้"

ฉันมองเข้าไปในดวงตาของเดม่อน ความมั่นใจของเขามันติดต่อกันได้จริงๆ "ตกลง ลีโอ นายนับถอยหลังนะ เบย์... เมื่อฉันบอกให้เปิด คุณต้องหักเลี้ยวซิกแซกเพื่อกระจายผงฝุ่น ส่วนเดม่อน... เตรียมคอของนายไว้ให้ดีเลย เพราะนายคงต้องใช้พลังเสียงกระตุ้นให้ผงฝุ่นนี่ทำงานรุนแรงกว่าเดิม"

ในจังหวะที่ท้องฟ้ากลายเป็นสีม่วงเข้ม รถซีดานสีดำคันหลังก็เร่งเครื่องพุ่งเข้าหาเราราวกับลูกธนู ควันสีม่วงระเบิดออกเป็นรูปร่างคล้ายมือปีศาจ "3... 2... 1... ตอนนี้แหละ!" ลีโอตะโกนพร้อมกับช็อตสายไฟเข้าด้วยกัน "ไปเลยเดม่อน!" ฉันออกคำสั่งลั่นรถ

เดม่อนเปิดหน้าต่างออกไปครึ่งตัว เขาโปรยธุลีนฤมิตลงสู่กระแสลมที่ถูกบีบอัด เสียงของเขาแผดกังวาน "จงหยุดนิ่ง! ภายใต้เงาแห่งนิทราที่ไม่มีวันสิ้นสุด!" ผงฝุ่นทำปฏิกิริยากับประกายไฟจนระเบิดกลายเป็นกลุ่มควันที่เรืองแสงสีทองมหึมา รถซีดานสีดำคันนั้นเสียหลักหมุนคว้างกลางถนน ราวกับคนขับถูกกระชากวิญญาณเข้าสู่ห่วงนิทรากะทันหัน ก่อนจะไถลลงไปสงบนิ่งข้างทาง

เบย์เหยียบคันเร่งส่งจนรถตู้พุ่งทะยานทิ้งระยะห่างออกมาได้หลายไมล์ ฉันทรุดตัวลงพิงเบาะ พลางมองเดม่อนที่กำลังปิดขวดธุลีนฤมิต เขาหันมาสบตาฉันแล้วยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ดูอวดดี แต่มันดูเหมือน... เขาดีใจที่ทำตามแผนของฉันได้สำเร็จ "เก่งมากค่ะ หัวหน้าทีม" ฉันพึมพำเสียงเบา

เดม่อนขยับเข้ามาใกล้ นั่งลงข้างๆ ฉันในความมืด "ถ้าไม่มีการคำวณและคำสั่งของเธอ แผนนี้ก็คงเป็นแค่การโปรยแป้งเล่นน่ะแหละ ลิเลียน่า... พักบ้างเถอะนะ ตาคุณจะปิดอยู่แล้ว" ฉันยอมเอนศีรษะซบลงบนไหล่ที่กว้างและมั่นคง ความอบอุ่นจากตัวเขาทำให้เสียงกระซิบของโลกิเงียบหายไปอย่างน่าอัศจรรย์ ซาวันนาห์อยู่ข้างหน้า... และฉันรู้ว่าตราบใดที่มีเดม่อนยืนอยู่ข้างๆ ฉันจะไม่มีวันหลงทางในหมอกนั่นอีก

ความรู้สึก (ลิเลียน่า POV) ฉันไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะยอมพึ่งพาใครได้ขนาดนี้ ความฉลาดและการประยุกต์ใช้สิ่งของ ผสมกับความกล้าหาญที่อ่อนโยนของเดม่อน ทำให้กำแพงในใจเริ่มพังทลายลง ฉันรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แม้จะรู้ดีว่าเรากำลังมุ่งหน้าเข้าหาอันตรายที่ใหญ่ที่สุดก็ตาม

ความคิด ธุลีนฤมิต เหลืออีก 6 ขวด ต้องใช้อย่างประหยัดขึ้น ลีโอและเมญ่ามีประโยชน์มาก และเวทมนตร์สายวิญญาณที่โลกิใช้เริ่มเข้มข้นขึ้น ฉันต้องวิเคราะห์ควันสีม่วงนั่นอีกครั้ง

◈ MISSION STATUS
• ไอเทมที่ใช้: ธุลีนฤมิต (ส่งไอดี God แล้ว)
• สถานะทีม: กำลังเข้าสู่เขตจอร์เจีย (Savannah Bound)

RELATIONSHIP & EFFECTS (LOCKED)

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค
ความสัมพันธ์จากพูดคุย (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ความสัมพันธ์จากพูดคุย (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

OLYMPUS LEGACY
Athena BLOODLINE

[/disableleft]

CHAPTER • XII

MIST OF SAVANNAH

LILLIANA TYLER POV

DATE: 14.01.2026 TIME: 22.15 PM – 01.00 AM LOC: SAVANNAH, GEORGIA

ร รถตู้สีดำค่อยๆ ชะลอความเร็วลงเมื่อเราเข้าสู่เขตเมืองเก่าของซาวันนาห์ หมอกสีดำสนิทที่ข้นคลักราวกับหมึกหยดลงในน้ำปกคลุมถนนอิฐมอญจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า แสงไฟถนนสีส้มจางๆ พยายามจะส่องผ่านเงามืดออกมา แต่มันกลับทำได้เพียงสร้างเงารูปร่างบิดเบี้ยวบนผนังอาคารสไตล์วิกตอเรียนที่เรียงรายอยู่

"ที่นี่มัน... เย็นเยือกถึงกระดูกเลยนะ" เมญ่าพึมพำขณะที่ลีโอคอยตรวจสอบเครื่องตรวจจับพลังงาน

สายตาของฉันจดจ้องไปที่ร่างของเดม่อนที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ เขายังคงกำพวงมาลัยรถแทนเบย์ที่สลบไสลไปหลังจากขับรถติดต่อกันหลายชั่วโมง ฉันอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงตอนที่เราเจอกันครั้งแรกที่ค่ายฮาล์ฟบลัด ตอนนั้นฉันมองเขาเป็นเพียง 'บุตรแห่งอะโฟรไดต์' ทั่วไป—ดูดีเกินเหตุ และมีดีแค่คำพูดหวานหู แต่ความเชื่อนั้นเริ่มสั่นคลอนตั้งแต่ที่ฉันเห็นเขาลงมือซ่อมเครื่องยนต์ด้วยมือเปล่า และวิธีการที่เขาใช้หัวใจสื่อสารกับอสุรกาย

เดม่อนในตอนนี้คือคนที่แบกรับความรับผิดชอบที่หนักอึ้งไว้โดยไม่ปริปากบ่น ความแข็งแกร่งของเขาไม่ได้อยู่ที่กล้ามเนื้อ แต่มันอยู่ที่ความมั่นใจที่อบอุ่นจนแม้แต่คนอย่างฉันยังยอมลดกำแพงลง

"ลิเลียน่า... ดูนั่นสิ" เสียงของเดม่อนดึงฉันออกจากภวังค์

เราจอดรถที่ขอบสวนสาธารณะฟอร์ซิท ท่ามกลางหมอกที่มืดมิดนั้น รอยร้าวสีเขียวสว่างวาบอยู่กลางลานน้ำพุ และมีเงารูปร่างเหมือนมนุษย์ลอยออกมา เงามันไม่ได้พุ่งเข้าทำร้าย แต่มันกลับเดินเข้าไปหาชาวเมืองและเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นคนที่พวกเขารักที่ตายไปแล้ว "แม่...?" ฉันได้ยินเสียงชายแก่คนหนึ่งคุกเข่าลงร้องไห้กอดเงามืด "ผมขอโทษที่ไม่ได้อยู่ตอนที่แม่จากไป..."

"นี่มันกับดักจิตใจ" ฉันพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น "โลกิกำลังใช้ความโหยหาและความเจ็บปวดในอดีตมาเป็นโซ่ตรวนขังพวกเขาไว้ ถ้าเราไม่รีบปิดรอยร้าวนั่น ชาวเมืองซาวันนาห์จะถูกสูบวิญญาณไปจนหมด"

เดม่อนลงจากรถทันที แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ทำให้ใจฉันเต้นผิดจังหวะ "ลิเลียน่า คุณประคองสติลีโอกับเมญ่าไว้ที่นี่ ผมจะเข้าไปที่ใจกลางรอยร้าวเอง พลังเสน่ห์ของผมอาจจะพอต้านทานภาพหลอนพวกนั้นได้"

"ไม่! นายไปคนเดียวไม่ได้เดม่อน" ฉันรีบก้าวไปยืนข้างเขา "ปัญญาของฉันจะช่วยแยกแยะว่าอะไรคือเรื่องจริง อะไรคือภาพลวงตา นายต้องการฉัน... เหมือนที่ฉันต้องการนาย"

คำพูดสุดท้ายมันหลุดปากออกไปก่อนที่ฉันจะทันตั้งตัว ฉันรีบเบือนหน้าหนี แต่เดม่อนกลับเอื้อมมือมาคว้ามือฉันไว้เบาๆ สัมผัสของเขาอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาด "ขอบคุณนะ ลิเลียน่า" เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "งั้นเราไปปิดเรื่องบ้าๆ นี่ด้วยกันเถอะ"

เราทั้งสองเดินฝ่าหมอกดำมุ่งหน้าสู่ใจกลางน้ำพุ เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นในหัวของฉัน มันเป็นเสียงของพ่อที่คอยตำหนิว่าฉันไม่เคยเก่งพอ แต่ทุกครั้งที่สติของฉันเริ่มหลุดลอย แรงบีบที่มือของเดม่อนจะดึงฉันกลับมาเสมอ ฉันเริ่มมองเห็นแล้วว่าทำไมคำพยากรณ์ถึงบอกว่า พลังแห่งความรักจะนำพาเราสู่ใจกลางความมืด เพราะในโลกวิปลาสแบบนี้ มีเพียงความรักและความเชื่อมโยงที่แท้จริงเท่านั้นที่เป็นแสงสว่างเดียวที่เหลืออยู่

"พร้อมนะ?" เดม่อนถามเมื่อเรายืนอยู่หน้าเงายักษ์เหนือรอยร้าว

"พร้อมเสมอ... ถ้ามีนายอยู่ตรงนี้" ฉันพยักหน้าพลางกระชับมีดในมือ

ความรู้สึก ฉันตกหลุมรักความมุ่งมั่นของเขาเข้าแล้วจริงๆ มันไม่ใช่เพราะเขาหล่อ แต่เพราะเขาทำให้ฉันไม่ต้องแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวอีกต่อไป การได้เดินเคียงข้างเขาเข้าสู่ความมืดในซาวันนาห์ทำให้ฉันรู้ว่า ปัญญาที่ปราศจากหัวใจก็แค่อาวุธที่เย็นชา แต่เมื่อมีเดม่อนอยู่ข้างๆ ปัญญาของฉันกลับมีเป้าหมายที่ชัดเจนขึ้น คือการปกป้องเขาและโลกไปพร้อมๆ กัน

ความคิด รอยร้าวที่ซาวันนาห์รุนแรงกว่าที่ดี.ซี. มาก เงามืดพวกนี้สามารถอ่านใจคนได้ ฉันต้องคอยคุมสมาธิให้เดม่อนเพื่อให้เขาใช้พลังเสียงได้อย่างเต็มที่ และฉันต้องหาคำตอบให้ได้ว่าผู้ที่หายไปที่โลกิซ่อนไว้บนเกาะโอจีเจียคือใคร เพราะนั่นคือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้าย

◈ MISSION STATUS
• ตำแหน่งปัจจุบัน: Forsyth Park, Savannah, GA

RELATIONSHIP & EFFECTS (LOCKED)

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค
ความสัมพันธ์จากพูดคุย (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ความสัมพันธ์จากพูดคุย (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

OLYMPUS LEGACY
Athena BLOODLINE

[/disableleft]

CHAPTER • XIII

THE MIRROR OF DESIRE

DAMON KANNEL

DATE: 15.01.2026 TIME: 01.15 AM – 03.30 AM LOC: FORSYTH PARK, SAVANNAH, GA

ห หมอกสีดำที่ซาวันนาห์ไม่ได้มีแค่กลิ่นของความตาย แต่มันมีกลิ่นของ "ความเสียดาย" มันข้นคลักจนผมรู้สึกเหมือนกำลังเดินแหวกว่ายอยู่ในโคลนตมแห่งความทรงจำ ทุกก้าวที่ผมเดินเข้าใกล้น้ำพุใจกลางสวนสาธารณะฟอร์ซิท แรงกดดันในหูก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับมีคนนับหมื่นกำลังตะโกนเรียกชื่อผมพร้อมกันจากก้นบึ้งของมหาสมุทร มือของลิเลียน่าที่กุมผมอยู่นั้นเย็นเฉียบ แต่เธอยังคงก้าวเดินไปพร้อมกับผมโดยไม่ลังเล

"เดม่อน... อย่าปล่อยมือนะ" เสียงเธอสั่นเครือ "รอยร้าวนั่น... มันกำลังอ่านรอยร้าวในใจเรา"

ทันทีที่เข้าสู่ระยะสิบเมตรจากตัวน้ำพุ รอยร้าวสีเขียวมรกตก็ระเบิดแสงออกมา เงามืดม้วนตัวรวมกันกลายเป็นร่างที่ผมโหยหาที่สุด พ่อของผมในชุดหมีเปื้อนน้ำมันเครื่องยืนอยู่ตรงนั้น เขามองผมด้วยสายตาผิดหวังและพ่นคำถากถางใส่หัวใจของผม แต่ก่อนที่ผมจะจมดิ่งลงไป เสียงของลิเลียน่าก็ดึงผมกลับมา "มันไม่ใช่พ่อของนาย! มันคือเศษเสี้ยวความวิปลาส!"

ผมรวบรวมสมาธิ นึกถึงคำสอนของพ่อในฝัน แล้วใช้พลังเสียงสะกดความจริงจนเงาจำแลงนั่นแตกกระจาย รอยร้าวสีเขียวเริ่มหดตัวลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัด แต่ก่อนที่รอยร้าวจะปิดสนิท แสงสีเขียววูบหนึ่งก็พุ่งออกมา กลายเป็นภาพโฮโลแกรมของโลกิที่นั่งหัวเราะ "เก่งขึ้นนี่นา ผู้แบกรับเสน่ห์... แต่เจ้าอยากรู้ใช่ไหมว่าผู้ที่หายไปอยู่ที่ไหน? เขาอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีใครหาเจอสองครั้ง... เกาะโอจีเจีย กำลังต้อนรับแขกคนสำคัญของพวกเจ้าอยู่"

"โอจีเจีย?" ลิเลียน่าทวนคำด้วยความสงสัย "มันคือเกาะลึกลับในตำนาน... แต่โลกิพูดถึงแขกคนสำคัญ ใครกันที่หายไปในที่ซึ่งเสียงเงียบงัน?"

ผมขมวดคิ้ว นึกถึงเพื่อนเก่า "ผู้ที่หายไป... อาจจะเป็นใครก็ได้ที่โลกิเห็นว่าเป็นเสี้ยนหนาม แต่การจะเข้าสู่เกาะโอจีเจียที่เป็นเกาะลวงตาแบบนั้น เราต้องการคนที่มีอำนาจเหนือมิติหมอก" ผมฉุกคิดถึง อารีแอนน์ ธิดาแห่งเฮคาที ที่เคยร่วมรบกัน "ลิเลียน่า พิกัดต่อไปของคลื่นวิปลาสที่รุนแรงคือชายฝั่งฟลอริดาใช่ไหม?"

"ใช่ค่ะ ใกล้ไมอามี่ที่สุด" เธอยืนยัน

"นั่นอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" ผมพึมพำ "อารีแอนน์อาจจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของทะเลที่นั่น และเธอเป็นคนเดียวที่มีพลังโลหิตแห่งโอลิมปัสเข้มข้นพอจะช่วยเราหาสะพานเข้าสู่โอจีเจียได้ เราต้องมุ่งหน้าลงใต้..."

เราประคองกันกลับไปที่รถตู้ หลังจากความโกลาหลสงบลง รอยร้าวสีเขียวปิดสนิทเหลือเพียงรอยแผลเป็นจางๆ บนพื้นหิน ลีโอและเมญ่ายืนรออยู่ข้างรถ ใบหน้าของพวกเขาสะท้อนความเหนื่อยล้า "พวกคุณปลอดภัยนะ?" ลีโอถามขึ้น 

"เราปิดรอยร้าวได้แล้ว" ผมตอบพลางปล่อยมือลิเลียน่าอย่างอาลัยเล็กน้อย "แต่โลกิทิ้งโจทย์ที่ยากกว่าเดิมไว้ให้เรา... เกาะโอจีเจีย"

เมญ่าขมวดคิ้ว "โอจีเจีย... ถ้าคนที่หายไปถูกขังอยู่ที่นั่นจริงๆ ภารกิจของคุณมันยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เราสองคนจะตามไปไหวแล้วล่ะเดม่อน"

ลีโอพยักหน้าเสริม "เราต้องกลับเวย์สเตชั่น เจ๊โจกับเอมมี่ต้องรู้เรื่องที่โลกิเริ่มใช้รอยร้าวมิติเพื่อดึงดูดความฝันของผู้คน พวกเราจะเอาเรื่องธุลีนฤมิตไปกระจายข่าวให้เหล่าพรานแห่งอาร์เทมิสได้รับรู้"

"ขอบคุณมากนะลีโอ เมญ่า" ลิเลียน่าก้าวออกมาจับมือเมญ่า "ถ้าไม่มีพวกเธอ เราคงมาไม่ถึงซาวันนาห์เร็วขนาดนี้ และขอบคุณสำหรับความรู้เรื่องกลไกเวทมนตร์นะลีโอ"

ลีโอหันมาพยักหน้าให้ผม "รักษาตัวด้วยนะเดม่อน อย่าให้ไอ้เทพจอมลวงนั่นขโมยรอยยิ้มของนายไปล่ะ"

เรายืนมองส่งลีโอและเมญ่าที่เดินหายเข้าไปในเงามืดเพื่อหาสถานที่เปิดเส้นทางลับกลับสู่ทางเหนือ รถตู้สีดำกลับมาเงียบเชียบอีกครั้ง ผมมองเห็นเบย์ที่เริ่มขยับตัวตื่น "พวกเด็กๆ ไปกันแล้วเหรอ? ข้ายังไม่ทันได้ลาเจ้าพวกนั้นเลย"

"พวกเขาต้องกลับไปทำหน้าที่ครับเบย์" ผมตอบพลางก้าวขึ้นรถ "ส่วนหน้าที่ของเราคือมุ่งหน้าสู่ฟลอริดา"

ลิเลียน่านั่งลงข้างๆ ผม แสงสีฟ้าจากหน้าจอแท็บเล็ตสะท้อนในดวงตาที่เหนื่อยล้า "เดม่อน... ฉันเพิ่งค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับที่ซึ่งเสียงเงียบงัน มันมีบันทึกจางๆ เกี่ยวกับถ้ำใต้ทะเลแถวไมอามี่ ถ้าอารีแอนน์อยู่ที่นั่นจริง เธออาจจะกำลังพยายามสะกดคลื่นวิปลาสอยู่"

"อารีแอนน์..." ผมพึมพำ "เราต้องหาเธอให้พบ ลิเลียน่า ถ้าโอจีเจียคือคุกที่ทำจากหมอก มีเพียงโลหิตแห่งโอลิมปัส และเวทมนตร์ของเธอเท่านั้นที่จะเปิดประตูได้"

"แล้วโลหิตแห่งโอลิมปัสล่ะ?" ลิเลียน่าหันมาสบตาด้วยความกวังกังวล "คำพยากรณ์บอกว่าต้องใช้มันร่วมกับพลังเสน่ห์ของนาย... นายรู้ใช่ไหมว่านั่นหมายถึงอะไร?"

"ผมรู้... แม่บอกผมว่ามันต้องใช้เลือดของเดมิก็อดที่มีเชื้อสายเทพเข้มข้น เพื่อสังเวยให้มิติยอมเปิดออก ผมไม่รู้ว่าต้องใช้มากแค่ไหน แต่ถ้ามันจะช่วยหยุดคธูลูได้ ผมก็พร้อม" ลิเลียน่าไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเพียงแค่ยื่นมือมาแตะหลังมือผมเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ เบย์เหยียบคันเร่งพารถตู้ทะยานออกจากเมืองซาวันนาห์ มุ่งหน้าลงใต้สู่รัฐฟลอริดา ถนนข้างหน้ายาวไกลและมืดมิด แต่ในใจผมกลับมีแสงสว่างเล็กๆ ที่เกิดขึ้นจากการได้ร่วมเดินทางกับคนเหล่านี้

ความรู้สึก บททดสอบที่ซาวันนาห์คือการ "ลอกคราบ" ตัวตนเก่าของผมออกไป ผมไม่ได้มองว่าความงามคือแค่เรื่องหน้าตาอีกต่อไป แต่มันคือความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความโศกเศร้า การเดินทางสู่ฟลอริดาครั้งนี้ผมไม่ได้ไปเพียงเพื่อทำภารกิจ แต่ไปเพื่อรวบรวมมิตรสหายกลับมาสู้ร่วมกันอีกครั้ง

ความคิด โอจีเจีย... เกาะที่เคลื่อนที่ได้ อารีแอนน์จะเป็นเข็มทิศให้เราได้ไหม? ผมมองเห็นลางร้ายในพายุสีเขียวข้างหน้า แต่อย่างน้อยตอนนี้เราก็มีเป้าหมายที่ชัดเจนขึ้น และผมต้องหาโอกาสคุยกับลิเลียน่าเรื่อง "โลหิตแห่งโอลิมปัส" เพราะมันฟังดูเหมือนเราจะต้องแลกด้วยอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่

◈ MISSION STATUS
• เป้าหมายถัดไป: Florida (Everglades/Miami Area)
• ปริศนาที่ได้รับ: คุกขังวิญญาณบนเกาะโอจีเจีย

RELATIONSHIP & EFFECTS (LOCKED)

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค
ความสัมพันธ์จากพูดคุย (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ความสัมพันธ์จากพูดคุย (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

OLYMPUS LEGACY
APHRODITE BLOODLINE

[/disableleft]

CHAPTER • XIV

GREEN RAIN & WEAVER OF MISTS

DAMON KANNEL

DATE: 15.01.2026 – 16.01.2026 TIME: 20.00 PM – 02.30 AM LOC: ABANDONED SHIPYARD, MIAMI

เ เสียงที่ปัดน้ำฝนดัง ครืด... ครืด... พยายามทำหน้าที่ของมันอย่างสุดกำลัง แต่น้ำที่ตกลงมาจากฟ้านั้นไม่ใช่หยาดฝนธรรมดา แต่มันคือของเหลวข้นหนืดสีเขียวจางๆ ที่ส่งกลิ่นคาวเกลือและสนิมเหล็ก พายุวิปลาสที่ฟลอริดานั้นรุนแรงกว่ารัฐอื่นๆ ที่เราผ่านมา ราวกับท้องฟ้ากำลังหลั่งน้ำตาเป็นพิษออกมาเพื่อประจานความล้มเหลวของมหาเทพแห่งท้องทะเล ผมนั่งกุมพวงมาลัยรถตู้แทนเบย์ที่ตอนนี้กลับไปนอนกรนอยู่เบาะหลัง สลับกับลิเลียน่าที่ยังคงจดจ้องหน้าจอวิเคราะห์พลังงานมิติอย่างไม่วางตา

"เดม่อน ชะลอรถหน่อย!" ลิเลียน่าตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าร้อง "สัญญาณที่หน้าจอ... มันบิดเบี้ยวเหมือนมีใครบางคนกำลังกาง 'ข่ายอาคม' ทับซ้อนกับพายุนี้อยู่"

ทันใดนั้น แสงสีรุ้งวูบวาบก็ปรากฏขึ้นที่ขอบถนนป่าโกงกาง ผมเหยียบเบรกจนรถเสียหลักหมุนคว้างไปหยุดอยู่ริมทางเท้า และตรงนั่นเองที่ผมเห็นอีกัวน่าห้วงฝัน 3 ตัว พวกมันกำลังพยายามจะกินหมอกสีเขียววิปลาสที่ลอยมาปะทะเด็กกำพร้าสามคนที่นอนอยู่ใต้สะพานลอย "พวกมันกำลังรับภาระหนักเกินไป" ผมพึมพำพลางเปิดประตูรถลงไป

ผมก้าวเข้าไปหาพวกมันด้วยความสงบ แผ่กระจายความเมตตาเพื่อลดภาระทางจิตใจของอสุรกาย "พอแล้วสหาย... ผมจะรับช่วงต่อเอง" ผมกระซิบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุด อีกัวน่าทั้งสามค่อยๆ คลายตัวออก พวกมันมองหน้าผมด้วยแววตาเหนื่อยอ่อนก่อนจะสลายตัวกลายเป็นฝุ่นผงสีเหลืองอ่อน ผมรวบรวมธุลีนฤมิตกลับมาใส่ขวดเพื่อเก็บไว้เป็นสินสงคราม

"นายเก่งขึ้นเยอะเลยนะ เดม่อน" ลิเลียน่าเดินมาแตะไหล่ผมจากด้านหลัง "แต่เราไม่มีเวลาพักแล้ว สัญญาณเวทมนต์อยู่ตรงนั้น... ใต้ซากเรืออับปางที่ท่าเรือเก่า"

เรามุ่งหน้าไปยังท่าเรือร้างที่เต็มไปด้วยเครนขึ้นสนิม ท่ามกลางสายฝนสีเขียวที่สาดซัด ผมเห็นร่างร่างหนึ่งยืนอยู่ที่หัวเรือเดินสมุทรที่อับปาง อารีแอนน์ ในตอนนี้ดูเปลี่ยนไปในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำและกางเกงยีนส์เดนิมเข้ารูป ดูทะมัดทะแมงพร้อมรองเท้าบูทคอมแบท ไอพลังงานสีม่วงแผ่ออกมาจากปลายนิ้ว ขณะที่เธอกำลังร่ายเวทปิดกั้นทางเข้าจากฝูงเมลูชีน สองหางนับสิบตัว

"อารีแอนน์!" ผมตะโกนเรียกเสียงหลง

เธอหันมามอง แววตาเคร่งขรึมวูบหนึ่งเปลี่ยนเป็นความตกใจ "เดม่อน? นายมาทำอะไรที่นี่ในเวลาที่โลกกำลังวิปลาสแบบนี้!"

"เรามาตามหาผู้ที่หายไป!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงพายุ "และเราต้องการความช่วยเหลือจากคุณ!" อารีแอนน์สะบัดมือสร้างกำแพงหมอกเวทมนตร์ก่อนจะกระโดดลงมาหาพวกเรา เธอจ้องมองลิเลียน่าและเบย์ด้วยสายตาระแวดระวัง "เดม่อน... ไอ้แพะกับยัยเด็กแว่นนี่เป็นใคร? ถ้าเป็นพรรคพวกของโลกิที่ปลอมตัวมา ฉันจะเผาให้ไม่เหลือซากตรงนี้แหละ"

"ใจเย็นๆ อารีแอนน์! นี่ลิเลียน่า ธิดาแห่งอะธีน่า และนี่โค้ชเบย์ เขาเป็นเซเทอร์ที่ดูแลพวกเรา" ผมรีบก้าวเข้ามายืนคั่นกลาง "พวกเขาคือเพื่อนร่วมทีมที่ผมไว้ใจที่สุด เราเดินทางมาจากนิวยอร์กเพื่อตามหาเบาะแสของเกาะโอจีเจีย... และเรารู้ว่าคุณคือคนเดียวที่เข้าใจทางเดินมิติของที่นั่น"

อารีแอนน์ลดมือลง แต่มองลิเลียน่าอย่างไม่วางตา "อาธีน่าเหรอ... ก็ดี ฉันต้องการปัญญามากกว่ากำลัง เพราะสิ่งที่ฉันกำลังปิดผนึกอยู่ในซากเรือนั่น คือเสียงกระซิบจากโอจีเจียที่รั่วไหลออกมา"

"อารีแอนน์... เราต้องการโลหิตแห่งโอลิมปัส และเราต้องการคุณเพื่อเปิดเส้นทาง"

"พวกนายรู้เรื่องโลหิตแห่งโอลิมปัสด้วยเหรอ?" อารีแอนน์เลิกคิ้ว "โลกมันคงจะบ้าไปแล้วจริงๆ... เอาเถอะ ถ้าพวกนายรอดจากพวกเมลูชีนที่ท่าเรือนี่ได้ เราค่อยมาคุยเรื่องรายละเอียดกัน" ฝูงอสุรกายครึ่งปลาเริ่มพังทลายกำแพงหมอกเข้ามาได้แล้ว พวกมันแผดเสียงร้องที่ทำให้แก้วหูแทบระเบิด ผมกระชับอาวุธพลางมองไปที่ลิเลียน่าและเบย์ นี่จะเป็นครั้งแรกที่เราสี่คนจะต้องร่วมสู้เป็นทีมเดียวกัน

ความรู้สึก การได้เจออารีแอนน์อีกครั้งทำให้ผมรู้สึกมีความหวังขึ้นมาทันทีครับ พลังเวทของเธอยังเป็นของจริง การที่เธอไม่ไว้ใจลิเลียน่าในตอนแรกทำให้ผมเกร็งนิดหน่อย แต่ผมเชื่อในตัวลิเลียน่า และความรู้สึกที่ผมมีต่อเธอก็ยังคงย้ำเตือนใจเสมอว่าผมต้องปกป้องทุกคนให้ได้

ความคิด แผนต่อไปคือการร่วมมือกับอารีแอนน์เพื่อหาทางเข้าโอจีเจีย ผมต้องระวังเรื่อง "โลหิตแห่งโอลิมปัส" เพราะอารีแอนน์ดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างเกี่ยวกับเกาะนั่นที่เธอยังไม่ยอมบอก

◈ MISSION REWARDS
• การต่อสู้ (Battle Log): อีกัวน่าห้วงฝัน ได้ 16 ชิ้น (LUK 70+ ไดเพิ่มอีก +16 ธุลี)
• ปลดล็อกตัวละครร่วมทีม: อารีแอนน์ (ธิดาแห่งเฮคาที)

RELATIONSHIP & EFFECTS

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค
ความสัมพันธ์จากพูดคุย (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ความสัมพันธ์จากพูดคุย (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

OLYMPUS LEGACY
APHRODITE BLOODLINE

[/disableleft]

CHAPTER • XV

THE BLOOD OF OLYMPUS

DAMON KANNEL

DATE: 16.01.2026 TIME: 03.00 AM – 05.45 AM LOC: SHIPYARD, MIAMI, FL

พ พายุฝนสีเขียวข้นคลักยังคงสาดซัดลงมาอย่างไม่ลืมหูลูกตา เสียงฟ้าผ่ากัมปนาทสะท้อนก้องไปตามตู้คอนเทนเนอร์เหล็กที่ผุกร่อน กลิ่นคาวเลือดของอสุรกายคละเคล้ากับกลิ่นโอโซนและไอเวทมนตร์สีม่วงของอารีแอนน์ที่พยายามต้านทานฝูงเมลูชีนไว้ ทันทีที่กำแพงหมอกเวทมนตร์ของเธอพังทลายลง อสุรกายครึ่งสตรีครึ่งปลาที่มีหางคู่ขนาดมหึมาก็พุ่งเข้าใส่พวกเราด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ

"ระวัง!" ลิเลียน่าตะโกนลั่น เธอเบี่ยงตัวหลบกรงเล็บของเมลูชีนได้อย่างหวุดหวิด "เดม่อน! พวกมันไม่ได้แค่หิว แต่มันมีปรสิตวิปลาสฝังอยู่ที่สันหลัง! อย่าให้มันสัมผัสตัวนายโดยตรง พลังของเราจะถูกดูดกลืน!"

ผมกระชับดาบในมือมั่น รวบรวมสมาธิให้แน่วแน่ "ลูกพี่เบย์! คุ้มกันข้างหลังลิเลียน่าด้วย! อารีแอนน์! ขอทางให้ผมหน่อย!" ผมก้าวกระโดดขึ้นไปบนกองเศษเหล็ก พร้อมกับแผดเสียงที่อัดแน่นไปด้วยพลังมนต์มหาเสน่ห์ "จงหยุด! ภายใต้คำสั่งของข้า! ความโกรธแค้นของพวกแกคือความหลอกลวง จงคืนสู่ความสงบเดี๋ยวนี้!"

คลื่นเสียงสีชมพูเจิดจ้าพุ่งออกจากตัวผมเหมือนระเบิดแรงดัน เมลูชีนที่อยู่แถวหน้าถึงกับชะงัก อารีแอนน์สะบัดมือร่ายเวทมนตร์สายฟ้าสีม่วงเข้าใส่จุดอ่อนที่ลิเลียน่าชี้เป้า ประกายไฟปะทุขึ้นท่ามกลางสายฝนสีเขียว ส่งร่างอสุรกายสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน

"พวกมันมากันไม่หยุดเลย!" เบย์ตะโกนพลางควงหอกปัดป้องการโจมตี "ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง เราจะถูกรุมทึ้งตายอยู่ที่ท่าเรือนี่แหละ!"

"เดม่อน! ลิเลียน่า! มาหาฉันที่ใจกลางเรือ!" อารีแอนน์ตะโกนสั่งพร้อมกับร่ายวงเวทหกแฉกสีม่วงเข้ม "ประตูมิติโอจีเจียถูกโลกิปิดล็อกด้วยกุญแจสองชั้น ชั้นแรกคือความบ้าคลั่ง และชั้นที่สองคือความว่างเปล่า... เราต้องใช้โลหิตแห่งโอลิมปัส จากสายเลือดเทพที่แตกต่างกันเพื่อเป็นสื่อนำทาง!"

ผมและลิเลียน่ารีบฝ่าวงล้อมเข้าไปหาเธอ เบย์พุ่งเข้ามาใช้ไหล่กระแทกอสุรกายที่พยายามจะงับขาผมจนกระเด็นออกไป "ไปซะ! ข้าจะกันพวกมันไว้ให้เอง!"

เราสามคนยืนอยู่กลางวงเวท อารีแอนน์ชักกริชเงินเล่มเล็กออกมา "เดม่อน นายคือโลหิตแห่งความปรารถนา... ลิเลียน่า เธอคือโลหิตแห่งปัญญา เมื่อรวมกันมันคือความสมดุลที่โอจีเจียต้องการ รีบยื่นมือออกมา!" ผมไม่ลังเล ยื่นมือซ้ายออกไป ลิเลียน่ายื่นมือขวาออกมาวางเคียงข้าง อารีแอนน์ใช้กริชกรีดลงบนฝ่ามือของเราทั้งคู่ เลือดสีแดงสดเปล่งประกายทองจางๆ ไหลลงมาประสานกัน

ความรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตแล่นผ่านแขนขึ้นไปถึงหัวใจ แต่มันไม่ใช่ความเจ็บปวด มันคือการเชื่อมต่อที่รุนแรง ผมเห็นภาพนิมิตในหัวของลิเลียน่า และเธอก็คงเห็นความลับในใจผมเช่นกัน "ด้วยเลือดแห่งเทพผู้รังสรรค์ และมนต์เสน่ห์แห่งหัวใจที่ภักดี... จงเปิดทวารที่ถูกปิดตาย! จงนำพาเราข้ามผ่านม่านหมอกแห่งความมืดมิด สู่เกาะที่ไร้พิกัดในกาลเวลา!"

ทันใดนั้น เลือดที่ผสานกันระเบิดแสงสีชมพูสลับทองพุ่งขึ้นท้องฟ้า แหวกพายุฝนออกเป็นวงกว้าง ประตูมิติขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ แผ่ไออุ่นข่มกลิ่นวิปลาส "ประตูเปิดแล้ว! รีบเข้าไปเร็ว!" ผมคว้ามือลิเลียน่าไว้แน่น แรงบีบมือคือคำมั่นสัญญาว่าเราจะไม่พรากจากกัน เรากระโดดเข้าไปในประตูมิติทันทีพร้อมกับเบย์ ทิ้งเสียงระเบิดของซากเรือไว้เบื้องหลัง

ร่างกายของผมรู้สึกเหมือนถูกยืดออกและม้วนพับ แสงสว่างเจิดจ้าจนตาพร่ามัว ก่อนที่สัมผัสสุดท้ายจะเป็นลมทะเลที่หอมกลิ่นดอกไม้และเสียงนกที่ร้องเพลงอย่างสงบ... เราทำสำเร็จ เราก้าวข้ามสะพานสู่โลกที่ถูกลืมแล้ว

ความรู้สึก วินาทีที่เลือดของผมกับลิเลียน่าสัมผัสกัน ผมรู้สึกเหมือนเรากลายเป็นคนคนเดียวกันครับ มันคือการเปิดเผยตัวตนที่ลึกที่สุด ความเจ็บปวดหายไปทันทีเมื่อเห็นแสงสว่างของประตูมิติ ความรู้สึกที่ได้กุมมือลิเลียน่าข้ามผ่านมิติไปคือความทรงจำที่จะไม่มีวันลบเลือน

ความคิด "โลหิตแห่งโอลิมปัส" ใช้ไปแล้ว ประตูเปิดออกแต่โลกิคงรู้ตัวแล้ว ผมต้องรีบทำแผลให้ลิเลียน่าทันทีที่ถึงเกาะ พลังเสน่ห์ของผมตื่นตัวขึ้นหลังจากสัมผัสเลือดของเธอ ตอนนี้เราอยู่ในเขตของคาลิปโซ่ และเราต้องระวังกับดักความงามของเกาะนี้ให้ดี

◈ MISSION REWARDS
• ไอเทมจากซากเรือ: 16x เกล็ดเมลูซีน, 8x น้ำตาเมลูซีน (LUK 90+ ได้เพิ่มอีก 16x เกล็ดเมลูซีน, 8x น้ำตาเมลูซีน)
• บันทึกการต่อสู้: LINK

RELATIONSHIP & EFFECTS

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค
ความสัมพันธ์จากพูดคุย (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ความสัมพันธ์จากพูดคุย (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

OLYMPUS LEGACY
APHRODITE BLOODLINE

[/disableleft]

CHAPTER • XV • SIDE STORY

THE WITCH’S VIGIL

ARIANNE

DATE: 16.01.2026 TIME: 05.50 AM – 06.30 AM LOC: SHIPYARD, MIAMI, FL

แ แสงสว่างวาบจากการประสานโลหิตโอลิมปัสค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงทัศนียภาพที่บิดเบี้ยวของประตูมิติที่กำลังหดตัวลงจนเหลือเพียงจุดไข่ปลาสีม่วงกลางอากาศ ฉันยืนหอบหายใจรัว มือที่ถือกริชเงินยังคงสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะปริมาณพลังงานมหาศาลที่เพิ่งไหลผ่านร่างไปเมื่อครู่ พลังของลูกหลานอะโฟรไดต์และอะธีน่าเมื่อหลอมรวมกันมันช่างรุนแรงและบริสุทธิ์จนน่าเหลือเชื่อ

"ฝากที่เหลือด้วยนะ... ทั้งสามคน" ฉันพึมพำกับความว่างเปล่าเบื้องหน้า แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงครู่หนึ่งเมื่อนึกถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังของเดม่อน และดวงตาที่เปี่ยมด้วยปัญญาของยัยเด็กใหม่นั่น

ตุบ! เสียงเท้าที่เปียกชื้นกระทบดาดฟ้าเรือทำให้ฉันต้องกลับมาสู่ความจริงทันที เมลูชีนตนหนึ่งที่รอดจากการระเบิดเวทมนตร์กำลังตะเกียกตะกายขึ้นมา ฉันไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับยิ้มเย็นที่มุมปาก พลางสะบัดมือเรียกไฟโลกันตร์สีม่วงขึ้นมาประดับปลายนิ้ว "ขอโทษทีนะพวกแก... แต่ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีเอามากๆ"

อดีตที่ซ่อนเร้นของอารีแอนน์
หลังจากแยกทางกับดีนและเดม่อนที่ฟลอริดาในภารกิจตามหาตรีศูล ฉันไม่ได้เดินทางไปไหนไกล ฉันเร้นกายอยู่ตามแนวรอยต่อของมิติในไมอามี่ ศึกษาตำนานของเฮคาที ผู้เป็นแม่ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ฉันได้พบกับบันทึกที่ถูกลืมในวิหารใต้ดินที่จมดิ่ง บันทึกนั้นเล่าถึงม่านพรางตาที่ไร้เสียง ซึ่งเฮคาทีเคยมีส่วนร่วมในการสร้างขึ้นเพื่อช่วยมหาเทพปิดบังเกาะโอจีเจียจากโลกภายนอก

ฉันเริ่มตระหนักว่าภัยคุกคามของโลกิไม่ได้จู่โจมแค่ทางกายภาพ แต่มันคือการตัดการเชื่อมโยง โลกิพยายามลบตัวตนของวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดออกไปจากความทรงจำของสายน้ำ ฉันเฝ้ามองมหาสมุทรที่เปลี่ยนสีด้วยความเจ็บใจ พลังเวทของฉันเริ่มติดขัดเหมือนมีใครเอาเข็มมาทิ่มแทงทุกครั้งที่ฉันพยายามสื่อสารกับมิติหมอก

จนกระทั่งฉันสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของโลหิตโอลิมปัสที่คุ้นเคย... เลือดของเดม่อน ฉันรู้ทันทีว่าโชคชะตาได้เหวี่ยงเรากลับมาเจอกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันไม่สามารถร่วมเดินทางไปได้ ฉันมีหน้าที่ที่สำคัญกว่าในโลกความเป็นจริง "เฮคาที... ขอพละกำลังแก่ฉันด้วยนะ" ฉันร่ายมนตร์บทสุดท้ายพุ่งเข้าใส่กลุ่มอสุรกายที่เริ่มล้อมเข้ามาอีกครั้ง

พลังของฉันระเบิดออกเป็นวงกว้าง แช่แข็งเวลาของพวกมันไว้ในม่านหมอกสีม่วง ฉันรู้ดีว่าการเปิดประตูโอจีเจียเมื่อครู่ได้สร้างรอยรั่วขนาดใหญ่ในมิติที่โลกิเฝ้ามองอยู่ ถ้าฉันไม่ยืนหยัดอยู่ที่นี่เพื่อปิดร่องรอยและเบี่ยงเบนความสนใจจากพวกสมุนนอร์ส เดม่อนและลิเลียน่าคงถูกตามล่าจนไม่ทันได้ก้าวออกจากชายหาดโอจีเจียแน่ๆ

ฉันมองไปยังทิศทางที่ประตูมิติเคยอยู่ ในใจแอบหวังลึกๆ ว่าเดม่อนจะใช้เสน่ห์ที่เขามีปลุกสติของเพอร์ซีย์ให้ตื่นขึ้นจากนิทราลวงตาได้สำเร็จ เพราะถ้าแม้แต่บุตรแห่งโพไซดอนยังพ่ายแพ้ต่อความงามที่จอมลวงรังสรรค์ขึ้น โลกใบนี้ก็คงไม่มีหวังอีกต่อไป "อย่าตายล่ะ ไอ้เจ้าเล่ห์เดม่อน..." ฉันพึมพำพลางทรุดตัวลงนั่งพัก แสงแดดรำไรเริ่มพยายามแทรกผ่านเมฆสีเขียวออกมา ฉันจะคอยระวังหลังให้ที่นี่เอง ตราบเท่าที่เลือดในกายฉันยังไม่แห้งเหือด

อารีแอนน์คนเดิมที่เคยดุดัน บัดนี้ได้กลายเป็นผู้เฝ้ายามแห่งทวารมิติ เธอเลือกที่จะไม่รับเกียติยศจากการกู้โลก แต่เลือกที่จะเป็นเกราะกำบังที่ไม่มีใครเห็น เพื่อให้เพื่อนของเธอสามารถก้าวไปสู่บทสรุปที่ยิ่งใหญ่กว่าได้

ความรู้สึก (อารีแอนน์ POV) ฉันเกลียดการต้องมานั่งทำตัวเป็นนางเอกผู้เสียสละแบบนี้จริงๆ แต่ก็นะ... ถ้าพวกนั้นตายไป ใครจะมาคอยกวนประสาทฉันให้หายเบื่อกันล่ะ? การที่เดม่อนพาลิเลียน่ามาด้วยทำให้ฉันรู้สึกเบาใจลงหน่อย ฉันหวังว่าเลือดที่พวกเขาทิ้งไว้จะช่วยนำทางพวกเขากลับมาหาฉันที่ไมอามี่ได้ในสภาพที่ยังมีลมหายใจอยู่

ความคิด ฉันต้องรีบย้ายฐานที่มั่นหลังจากนี้ พวกนอร์สจะตามรอยเวทมนตร์นี้มาแน่ ฉันจะมุ่งหน้าไปทางตะวันตก เข้าสู่เขตป่าชายเลนที่ลึกกว่าเดิมเพื่อกางข่ายอาคมดักหน้าพวกมันไว้ ถ้าโลกิอยากจะสู้กับลูกสาวของเทพีแห่งทางสามแพร่งอย่างฉัน เขาก็ต้องจ่ายราคาด้วยความวิปลาสของเขาเอง

◈ SIDE MISSION STATUS
• ตำแหน่งปัจจุบัน: ท่าเรือร้าง ไมอามี่ (รอยต่อมิติโอจีเจีย)

HECATE LEGACY
THE WEAVER OF MISTS

[/disableleft]

CHAPTER • XVI

PRISON OF ETERNAL AFTERNOON

LILIANA TYLER

DATE: 16.01.2026 TIME: UNKNOWN (STAGNANT) LOC: OGYGIA, THE PHANTOM ISLAND

ฉั ฉันลืมตาขึ้นมาพร้อมกับสัมผัสของเม็ดทรายสีขาวละเอียดที่เย็นสบายราวกับแป้ง เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งที่นี่ช่างนุ่มนวล ต่างจากเสียงพิโรธของมหาสมุทรวิปลาสที่ฟลอริดาลิบลับ กลิ่นหอมหวานของดอกมูนเลซลอยมาตามลมทะเลที่อบอุ่น อากาศที่นี่อบอวลไปด้วยความรู้สึกของบ่ายวันอาทิตย์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด มันสวยงามจนใจหาย... และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันหวาดกลัวที่สุด

"เดม่อน? เบย์?" ฉันยันตัวขึ้นนั่ง พยายามมองหาเพื่อนร่วมทีม

เดม่อนนอนอยู่ไม่ไกลจากฉัน บนฝ่ามือข้างซ้ายของเขายังมีรอยกรีดจางๆ เลือดที่เคยผสานกับเลือดของฉันยังคงทิ้งคราบสีทองจางๆ ไว้ที่ปลายนิ้ว และในวินาทีที่ฉันจ้องมองรอยแผลนั้น จิตวิญญาณของฉันที่เพิ่งเชื่อมต่อกับเขาผ่านโลหิตแห่งโอลิมปัสก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง

มันเหมือนกับประตูที่ปิดไม่สนิท... ภาพนิมิตในใจของเดม่อนไหลบ่าเข้ามาในหัวของฉันราวกับเขื่อนแตก ฉันเห็นความลับที่เขาซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ฉันเห็นเด็กชายตัวเล็กๆ ที่นั่งมองพ่อซ่อมรถด้วยสายตาชื่นชมสลับกับความเหงา ฉันสัมผัสได้ถึงความกลัวที่ลึกที่สุดของเขา... เขาหวาดกลัวว่าถ้าวันหนึ่งเขาสูญเสียรูปลักษณ์หรือพลังนี้ไป เขาจะกลายเป็นสิ่งที่ว่างเปล่าและไร้ค่า

เดม่อนไม่ได้มองตัวเองเป็นวีรบุรุษเลยสักนิด... เขามองว่าตัวเองคือรอยร้าว ที่พยายามจะอุดรอยรั่วของโลกใบนี้เพื่อชดใช้ความผิดที่เขาไม่ได้ก่อ ความเปราะบางนั้นทำให้ฉันรู้สึกจุกในอก พัฒนาการความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขาในตอนนี้มันไม่ใช่แค่ความเชื่อใจ แต่มันคือความเห็นอกเห็นใจที่ลึกซึ้งจนฉันอยากจะเอื้อมมือไปลูบผมเขาแล้วบอกว่า 'นายดีพอแล้ว เดม่อน'

"ลิเลียน่า... เธอจ้องผมเหมือนเห็นผีเลยนะ" เสียงทุ้มของเดม่อนดังขึ้นเมื่อเขาลืมตาขยี้ผมที่ยุ่งเหยิง

"ฉัน... ฉันแค่กำลังเช็กว่านายยังมีสติครบถ้วนไหม" ฉันรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนแววตาที่สั่นไหว "เบย์! ตื่นได้แล้วไอ้แพะขี้เซา!"

เบย์สะดุ้งตื่นพลางสะบัดขนที่เต็มไปด้วยทราย "ให้ตายเถอะ... กลิ่นที่นี่มันหอมจนข้าอยากจะกินหญ้าแล้วนอนต่อสักร้อยปี นี่น่ะเหรอคุกของโลกิ? สบายเกินไปไหมเนี่ย?"

"มันคือคุกที่ทำจากความปรารถนาค่ะเบย์" ฉันลุกขึ้นยืน พลางปรับแว่นให้เข้าที่และหยิบอุปกรณ์ขึ้นมา "โอจีเจียไม่มีคาลิปโซ่คอยดูแลแล้ว โลกิถึงได้เข้ามาดัดแปลงที่นี่ได้ง่ายๆ ความสวยงามพวกนี้คือยาพิษที่ทำให้สติเราช้าลง"

เราเดินลัดเลาะผ่านเนินเขาที่ปกคลุมด้วยหญ้าสีเขียวขจีมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกของเกาะ จนกระทั่งถึงหน้าผาสูงชันที่มองเห็นเส้นขอบฟ้าที่หยุดนิ่ง และตรงนั้น... ที่ขอบหน้าผา มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งหย่อนขาลงไปข้างล่าง

เขาคือชายอายุประมาณ 32 ปี ผิวสีแทนกร้านแดด ผมสีทองสนิทหยิกยุ่งตามสไตล์คนที่ไม่สนใจจะจัดทรง และสิ่งที่เด่นชัดที่สุดคือกลิ่นอายของท้องทะเลที่แผ่ออกมาจากตัวเขารุนแรงยิ่งกว่าพายุลูกไหนๆ แม้ในยามที่เขานั่งนิ่งเฉยเขาก็ยังดูเหมือนภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุ

"นั่น..." เบย์ถึงกับยืนอึ้ง "นั่นมัน เพอร์ซีย์ แจ็กสัน 1 ใน 7 วีรบุรุษแห่งโอลิมปัส!"

พวกเราคือรุ่นน้องที่เติบโตมาพร้อมกับตำนานของเขา เรื่องเล่าของลูกชายแห่งโพไซดอนที่สยบไททันและไกอาเป็นแรงบันดาลใจให้เดมิก็อดรุ่นหลังทุกคน แต่ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่ชายผู้ดุดันในสมรภูมิ เพอร์ซีย์กำลังถือปากกาลูกลื่นสีทอง (ริปไทด์) หมุนไปมาในมือ แววตาที่เคยเป็นสีเขียวทะเล บัดนี้กลับดูเหม่อลอยและว่างเปล่าเหมือนคนที่มีความสุขจนเกินไป

เขากำลังตกอยู่ในนิทราแห่งความสมหวังของโลกิ... ความปรารถนาที่จะมีชีวิตสงบสุขแบบมนุษย์ธรรมดา กำลังขังเขาไว้ที่นี่

"เพอร์ซีย์!" เดม่อนตะโกนเรียกพลางก้าวเข้าไปหา

เพอร์ซีย์ค่อยๆ หันมามองรอยยิ้มประชดประชันที่เป็นเอกลักษณ์ปรากฏขึ้นจางๆ บนใบหน้า "เฮ้... พวกนายเป็นใครน่ะ? มาใหม่เหรอ? ที่นี่มีมูนเลซเพียบเลยนะ สนใจจะนั่งดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันไหม? มันตกมานานแล้วล่ะ... แถมยังสวยดีด้วยนะ"

ฉันมองเห็นเงาของหมอกสีเขียววิปลาสจางๆ วนเวียนอยู่ในดวงตาของเขา สะพานสู่โลกที่คำพยากรณ์บอก... มันคือกำลังใจและจิตวิญญาณของชายคนนี้ ถ้าเราปลุกเขาไม่ได้ มหาสมุทรข้างนอกนั่นก็จะกลายเป็นความวิปลาสไปตลอดกาล

ความรู้สึก (ลิเลียน่า) ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบตอนเห็นความทรงจำของเดม่อนค่ะ เขาดูแข็งแกร่งเสมอในสายตาคนอื่น แต่ข้างในเปราะบางกว่าใครเพื่อน และเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเพอร์ซีย์ในสภาพนี้ ฉันยิ่งรู้ว่าพลังเสน่ห์ของเดม่อนคืออาวุธเดียวที่จะดึงเขากลับมาได้ ไม่ใช่ดาบหรือโล่ แต่คือความจริงใจที่เดม่อนซ่อนไว้

ความคิด เพอร์ซีย์ถูกล่อลวงด้วยชีวิตที่แสนปกติที่เขาโหยหามาตลอด 32 ปี การจะดึงเขาออกไปจากสวรรค์จำลองนี้ยากกว่าสู้กับอสุรกายร้อยตัว ฉันต้องคอยระวังผู้คุมที่โลกิทิ้งไว้... และฉันจะเก็บความลับของเดม่อนไว้ให้ลึกที่สุด จนกว่าเขาจะพร้อมบอกมันกับฉันเอง

◈ MISSION STATUS

• เป้าหมายสำคัญ: ค้นพบ เพอร์ซีย์ แจ็กสัน 
• สถานะเกาะ: มิติกักขังนิทราบนเกาะโอจีเจีย
• ความเชื่อมโยง: ลิเลียน่าสัมผัสถึงความลับในจิตใจของเดม่อน

RELATIONSHIP & EFFECTS 

-

OLYMPUS LEGACY
Athena BLOODLINE

[/disableleft]

CHAPTER • XVII

AWAKENING OF THE TIDE

DAMON KANNEL

DATE: 16.01.2026 TIME: AFTERNOON ETERNAL LOC: CLIFFS OF OBLIVION, OGYGIA

เ เสียงนกที่เคยร้องเพลงอย่างไพเราะพลันเงียบสงัดลงทันทีที่น้ำทะเลรอบเกาะโอจีเจียเดือดพล่านจนกลายเป็นฟองสีเขียวมรกต แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้หน้าผาหินที่พวกเรายืนอยู่สั่นคลอน ผมมองเห็นร่างของชายหนุ่มวัย 32 ปี — เพอร์ซีย์ แจ็กสัน ยังคงนั่งเหม่อลอย แววตาที่ว่างเปล่าสะท้อนภาพพระอาทิตย์ตกดินราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในจักรวาล

"โฮกฮากกกก!" เสียงคำรามกึกก้องที่รวมเอาความดุร้ายของสิงโต ความแหบพร่าของงู และเสียงแผดสูงของแพะพุ่งออกมาจากม่านหมอก ร่างมหึมาขนาดเท่าช้างแมมมอธกระโจนขึ้นมาบนหน้าผา กรงเล็บสิงโตตะปบลงบนพื้นจนหินแตกละเอียด มันคือไคเมร่า ลูกรักของอีคิดน่า ปลอกคอเพชรเทียมที่เขียนว่า 'ส่งคืนทาร์ทารัส' ยังคงติดอยู่ที่แผงคอที่เปื้อนเลือดของมัน

"บ้าไปแล้ว! ไคเมร่าในโอจีเจียเนี่ยนะ!" เบย์สบถพลางควงหอก "เดม่อน! ลิเลียน่า! ฉันกับลิเลียน่าจะถ่วงเวลาไอ้ตัวประหลาดนี่ไว้เอง แกต้องปลุกไอ้หนุ่มปลานั่นให้ตื่น เดี๋ยวนี้!"

"รับทราบ!" ผมตะโกนตอบ พลางวิ่งฝ่าสะเก็ดหินที่ปลิวว่อนมุ่งหน้าไปหาเพอร์ซีย์

ลิเลียน่าไม่ได้ถอยหนี เธอชักมีดสั้นออกมา แววตาบุตรแห่งอะธีน่าฉายประกายคำนวณ "เบย์! หัวแพะตรงสันหลังมันพ่นไฟได้ และมันหมุนได้รอบทิศ อย่าเข้าไปตรงๆ! ฉันจะล่อหัวสิงโตให้หันไปทางหน้าผา แล้วคุณใช้หอกแทงเข้าที่ท้องของมันนะ!"

"จัดไปคุณหนู!" เบย์กระโจนออกไปด้วยความเร็วของเซเทอร์ผู้ช่ำชองการรบ เขาใช้หอกสำริดฟาดเข้าที่อุ้งเท้าสิงโตเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

ฟ่ออออ! หางงูจงอางยักษ์ของไคเมร่าฉกเข้าใส่ลิเลียน่าด้วยความเร็วปานสายฟ้า เธอเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิดจนพิษกรดสีเขียวพ่นลงบนพื้นหินจนละลาย ลิเลียน่าขว้างระเบิดควันแฟลชใส่ตาของหัวสิงโต แสงจ้าทำให้มันคำรามอย่างเจ็บปวด "ตอนนี้แหละเบย์!" ลิเลียน่าสั่งการ เบย์สไลด์ตัวลอดใต้ท้องของอสุรกายยักษ์แล้วแทงหอกเข้าที่ชายโครงสุดแรง แต่ผิวหนังมันหนาเกินไป ไคเมร่าเหวี่ยงตัวอย่างบ้าคลั่ง หัวแพะบนหลังเริ่มพ่นไฟสีส้มจัดแผดเผาหญ้ามูนเลซ

ผมเข้าถึงตัวเพอร์ซีย์ที่อยู่ริมหน้าผา ผมคุกเข่าลงข้างๆ เขาแล้วเขย่าไหล่ที่ไร้เรี่ยวแรง "เพอร์ซีย์! ตื่นสิ! พี่ชาย! โลกข้างนอกกำลังลุกเป็นไฟ มหาสมุทรของพ่อพี่กำลังกรีดร้อง!"

เพอร์ซีย์หันมามองผมด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ใจผมสลาย "เฮ้... น้องชาย... ใจเย็นๆ สิ ดูที่นี่สิ... ไม่มีอสุรกาย ไม่มีคำพยากรณ์... แค่ผมกับปากกานี่... และความสงบที่ผมรอมาตลอด 32 ปี"

ผมรู้ว่าผมต้องใช้มากกว่าแค่คำสั่ง ผมต้องใช้สิ่งที่ผมเห็นในความลับของตัวเองเพื่อเชื่อมต่อกับเขา ผมรวบรวมพลังมนต์มหาเสน่ห์ที่ใส่ความหนักแน่นของความเป็นจริง "เพอร์ซีย์... ผมรู้ว่าพี่เหนื่อย ผมรู้ว่าพี่อยากพักแล้ว ผมเองก็กลัว... กลัวว่าตัวเองจะว่างเปล่า กลัวว่าถ้าไม่มีใครรักผม... ผมจะไม่มีตัวตน แต่พี่ไม่ใช่แบบนั้น! พี่คือวีรบุรุษที่รักเพื่อนยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง พี่จะทิ้งแอนนาเบ็ธไว้ในโลกที่วิปลาสนั่นจริงๆ เหรอ? พี่จะทิ้งโพไซดอนให้ถูกคธูลูกลืนกินจริงๆ เหรอ!"

ชื่อของ 'แอนนาเบ็ธ' และ 'โพไซดอน' ทำให้แววตาสีเขียวทะเลของเขาไหววูบ หมอกสีเขียวที่โลกิฝังไว้เริ่มจางลงเล็กน้อย "แบ๊ะะะะ!" หัวแพะพ่นไฟใส่เบย์จนเขาต้องกระโดดหลบ ลิเลียน่าถูกหางงูตวัดจนกระเด็นมากระแทกโขดหินใกล้ๆ ผม "เดม่อน... ฉันต้านมันไม่ไหวแล้ว!" ลิเลียน่าไอออกมาเป็นเลือด แววตาเธอเริ่มพร่ามัว

ไคเมร่าคืนสู่สัญชาตญาณนักล่า มันเห็นเหยื่อที่อ่อนแอที่สุดคือพวกเราที่มุมหน้าผา ผมกอดลิเลียน่าไว้แน่น และหันไปหาเพอร์ซีย์เป็นครั้งสุดท้าย ตะโกนสุดเสียงโดยใช้พลังมหาเสน่ห์ผสานอารมณ์ดิบ "เพอร์ซีย์ แจ็กสัน! ตื่นขึ้นมาเป็นหมาป่าแห่งโอลิมปัสเดี๋ยวนี้! ถ้าพี่ไม่ตื่น... ทุกคนในใจของพี่จะหายไปตลอดกาล!"

ทันใดนั้น แววตาของชายวัย 32 ปีก็เปลี่ยนไป มันคือ แววตาหมาป่า ที่ดุดันยิ่งกว่าขั้วโลก พลังงานมหาศาลระเบิดออกจากตัวเขาจนน้ำทะเลรอบเกาะพุ่งสูงเป็นกำแพงร้อยฟุต เพอร์ซีย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขามองไคเมร่าด้วยสายตาที่ทำให้แม้แต่อสุรกายยังต้องชะงัก "ไอ้หนู..." เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ "ขอบใจที่ปลุกฉัน... แต่ฉันเกลียดชิวาว่าตัวนี้มาตั้งแต่ตอนอายุ 12 แล้ว"

เขากดหัวปากกาทองคำในมือ ฉึบ! ดาบริปไทด์ สว่างจ้าปรากฏขึ้น กลิ่นอายมหาสมุทรระเบิดออกจนหมอกแตกกระจาย เพอร์ซีย์สะบัดมือเพียงครั้งเดียว กำแพงน้ำทะเลก็พุ่งเข้าใส่ไคเมร่าดุจมือยักษ์ น้ำดับไฟจนเกิดไอน้ำหนาทึบ เพอร์ซีย์พุ่งตัววาดดาบริปไทด์เป็นวงโค้งสีทอง ฟันหัวแพะขาดกระเด็นในดาบเดียว ก่อนจะปักดาบลงกลางกะโหลกสิงโตอย่างแม่นยำ ร่างไคเมร่าสลายกลายเป็นฝุ่นทรายทิ้งไว้เพียงปลอกคอเพชรเทียม

เพอร์ซีย์ยืนนิ่งท่ามกลางละอองน้ำ เขาหันมามองผมและลิเลียน่า แววตากลับมามีความเป็นมนุษย์อีกครั้ง "ยินดีที่ได้เจอนะ... รุ่นน้อง ค่ายฮาล์ฟบลัดยังอยู่ดีใช่ไหม?" ผมและลิเลียน่ามองหน้ากันด้วยความทึ่ง... นี่สมเป็นพลังของวีรบุรุษที่แท้จริง

ความรู้สึก ผมเกือบตาย... แต่เสียงของผมทำสำเร็จครับ การได้เห็นเพอร์ซีย์ แจ็กสัน ในร่างที่ตื่นเต็มที่ทำให้ผมรู้เลยว่าเสน่ห์ของผมมีพลังแค่ไหนเมื่อใช้เพื่อดึงความจริงออกมา ผมเห็นลิเลียน่าปลอดภัยแล้วแทบจะเข่าอ่อน ความภูมิใจที่ได้ยืนเคียงข้างหนึ่งในเจ็ดวีรบุรุษมันเกินบรรยายจริงๆ ครับ

ความคิด เพอร์ซีย์กลับมาแล้ว แต่เขาดูสุขุมและเบื่อหน่ายกับสงครามมากกว่าในตำนาน เราต้องรีบพาเขาไปที่ฟลอริดา ผมรู้ว่าโลกิจะต้องโกรธแค้นมากแน่ๆ ที่เราขโมยหมากตัวสำคัญที่สุดกลับมาได้ ภารกิจ 'ปลดปล่อยวิญญาณแห่งสมุทร' เพิ่งเริ่มต้นขึ้นจริงๆ

◈ MISSION REWARDS
• สถานะทีม: วีรบุรุษเพอร์ซีย์ แจ็กสัน เข้าร่วมกลุ่ม
• สู้ไคเมร่า (พาร์ทหน้าสู้อีคิดน่า) : LINK
• +2 ตื่นรู้จากการพิชิตไคเมร่า
• ได้รับสินสงคราม 4x เขี้ยวสิงโต(ไคเมร่า) (LUK 80+ ได้รับเพิ่มอีก 4 ชิ้น)

RELATIONSHIP & EFFECTS

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค
ความสัมพันธ์พูดคุยประจำวัน (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ความสัมพันธ์พูดคุยประจำวัน (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

[NPC-66] เพอร์ซีย์ แจ็กสัน
ความสัมพันธ์พูดคุยประจำวัน (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

OLYMPUS LEGACY
APHRODITE BLOODLINE

[/disableleft]

CHAPTER • XVIII

MOTHER OF MONSTERS

PERCY JACKSON

DATE: 16.01.2026 TIME: UNKNOWN (OGYGIA) LOC: BURNING CLIFFS TO CRYSTAL CAVE

ฝุ่ ฝุ่นทรายสีทองจากร่างของไคเมร่าเพิ่งจะจางหายไปในอากาศ กลิ่นกำมะถันยังไม่ทันจางหาย ผมก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงกว่าเดิม มันไม่ได้มาจากใต้ดิน แต่มันมาจากความโกรธแค้นที่พุ่งพล่านจนอากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ

"พวกแก... บังอาจทำร้ายลูกชายของฉัน!"

ร่างของหญิงท้วมในชุดคลุมสีฉูดฉาดปรากฏตัวขึ้นท้าทายสายตา แต่คราวนี้เธอทิ้งหน้ากากมนุษย์ป้าจอมปลอมไปจนสิ้น ผิวหนังเริ่มปริออก กลายเป็นเกล็ดงูสีเทาหม่น ท่อนล่างเปลี่ยนเป็นหางงูขนาดยักษ์สองหางที่ยาวสุดลูกหูลูกตา อีคิดน่า มารดาแห่งอสุรกายทั้งปวง กลับมาทวงแค้นให้ลูกชายของเธอแล้ว

"เดม่อน! ลิเลียน่า! เบย์! ถอยไป!" ผมตะโกนลั่น แผดเสียงแข่งกับเสียงคำรามของพายุทะเล "ยัยนี่แข็งแกร่งเกินไปสำหรับพวกนาย! ไปหาทางออกซะ ผมจะยันยัยมนษย์ป้าหางงูนี่ไว้เอง!"

"แต่พี่เพอร์ซีย์!" เดม่อนตะโกนเรียกด้วยความห่วงใย แต่อีคิดน่าสะบัดหางยักษ์ฟาดลงจนหน้าผาแยกออกเป็นสองเสี่ยง ผมกระโดดหลบพุ่งตัวเข้าหาเธอ ดาบริปไทด์ในมือส่องแสงเจิดจ้า "สามสิบสองปีแล้วนะที่เธอไม่ได้เรียนรู้เลยว่า อย่ามาแหยมกับลูกชายของโพไซดอน!"

"ปากดีเหมือนเดิมนะ เจ้าลูกครึ่งเทพ!" อีคิดน่าคำราม เธอยกเล็บยาวเฟื้อยตะปบเข้าใส่ ผมม้วนตัวหลบท่ามกลางแรงกดดันมหาศาล อีคิดน่าพ่นหมอกพิษสีม่วงเข้มออกมาปกคลุมพื้นที่ แต่ผมกลั้นหายใจ ใช้สัญชาตญาณสัมผัสตำแหน่งและแทงดาบสวนกลับไปจนเลือดสีเขียวฉีดกระฉูด

ผมเห็นเดม่อนและลิเลียน่าพยายามจะเข้ามาช่วย ผมสะบัดมือเรียกพายุงวงช้างเล็กๆ พัดร่างของพวกเขาออกไปให้พ้นระยะอันตราย "หนีไป! นี่คือคำสั่ง! ไปหาความหวังที่ใจกลางเกาะ... ผมจะตามไปหลังจากจัดการยัยนี่เสร็จ!" แววตาหมาป่าของผมฉายชัด เหลือเพียงสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ผ่านการเคี่ยวกรำมาตลอด 32 ปี

"เจ้าหนอนสกปรก! ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นเพียงตำนานที่ถูกลืม!" อีคิดน่าแผดเสียงกึกก้อง ท่อนล่างที่เป็นหางงูยักษ์เริ่มเรืองแสงสีเขียววิปลาส เธอรวบรวมพลังงานความมืดเตรียมปลดปล่อยระเบิดพิษและเพลิงนรก ผมมองไปทางที่พวกเดม่อนหายลับเข้าไป... ผมไม่มีเวลามาออมมืออีกแล้ว

"ถ้าอยากเห็นตำนานนัก... ก็จงดูให้เต็มตา!" ผมคำรามพลางปักดาบริปไทด์ลงบนพื้นดินจนหินร้าว ดึงเอาแรงดันมหาศาลจากใต้ก้นมหาสมุทรขึ้นมา น้ำทะเลรอบเกาะระเบิดออกเป็น พายุงวงช้างขนาดยักษ์ 8 สาย หมุนวนรอบตัวผมดุจปีกของเทพเจ้า ผมกระโดดขึ้นไปบนยอดคลื่น พุ่งทะยานเข้าหาอีคิดน่า

ผมสะบัดมือเรียกม่านน้ำวนขึ้นมาเป็นเกราะสุญญากาศ ดีดการโจมตีออกไปรอบทิศทาง ก่อนจะใช้น้ำอีกสายรัดพันคอและหางของเธอไว้กลางเวหา ผมพุ่งผ่านหมอกพิษเข้าไปถึงระยะประชิด "นี่สำหรับความสงบสุขที่ฉันสูญเสียไป!" ผมดึงดาบริปไทด์ฟาดฟันออกไปพร้อมคลื่นกระแทกน้ำที่คมกริบ แรงดันน้ำมหาศาลบดขยี้มารดาอสุรกายจนแหลกละเอียด ร่างของอีคิดน่าก็สลายกลายเป็นธุลีทรายสีทองลงในที่สุด

ผมวิ่งฝ่าดงหนามจนมาถึงทางเข้าถ้ำคริสตัล เห็นเดม่อน ลิเลียน่า และเบย์ กำลังเผชิญหน้ากับชายหนุ่มในชุดเกราะนอร์ส แร็กนาร์ เมสัน "พวกนายโอเคไหม?" ผมตะโกนเรียกขณะวิ่งเข้าไปหยุดข้างๆ เดม่อน

"พี่เพอร์ซีย์! พี่จัดการอีคิดน่าได้จริงๆ"

"เธอกลับไปนอนพักที่ทาร์ทารัสแล้วล่ะ" ผมปาดเหงื่อพลางมองตรงไปที่แร็กนาร์ "แล้วไอ้น้องชายคนนี้เป็นใคร? ดูท่าทางจะหยิ่งไม่เบานะ"

"แร็กนาร์ เมสัน... หุ่นเชิดของโลกิ เขากำลังเฝ้าความหวังไว้ข้างในนั้น"

"ความหวังของทะเลสินะ... เอาล่ะพวกนาย เตรียมตัวให้พร้อม แร็กนาร์อาจจะดูเด็ก แต่กลิ่นอายของโลกิที่ติดตัวเขามา มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ" ผมก้าวออกมายืนเคียงข้างเดม่อน เป็นสัญญาณว่าจากนี้ไป... เราจะสู้ร่วมกัน

ความรู้สึก ผมเกือบลืมไปแล้วว่าการสู้จนเลือดขึ้นหน้ามันเป็นยังไง ร่างกายวัย 32 ปีอาจจะปวดเมื่อยง่ายกว่าเดิม แต่มวลน้ำที่ผมเรียกมามันหนักแน่นและทรงพลังกว่าเดิมเยอะ ผมรู้สึกภูมิใจที่เห็นเด็กพวกนั้นไม่ถอยหนีแม้แต่นิดเดียว เลือดค่ายฮาล์ฟบลัดนี่มันช่างข้นจริงๆ

ความคิด โลกิขังผมไว้เพราะผมคือกุญแจสำคัญ แต่เขาลืมไปว่ากุญแจสามารถปลดล็อกประตูได้ทั้งสองฝั่ง แร็กนาร์ที่อยู่ตรงหน้ามีเวทมนตร์ลวงตาผสมความอำมหิต ผมต้องคอยระวังหลังให้รุ่นน้อง และจะสอนให้เดม่อนรู้ว่า วีรบุรุษที่แท้จริงน่ะ ไม่ได้ใช้แค่กำลัง แต่ใช้ใจสั่งการทุกอย่าง

◈ SON OF THE SEAGOD

• การต่อสู้อีคิดน่า: เดม่อน, ลิเลียน่า, เบย์ กดหนีทันทีที่สู้ได้ไม่กี่เทิร์น
• เพอร์ชีย์สู้กับอีคิดน่า: BATTLE LINK
• สถานะปัจจุบัน: เตรียมทำศึกกับแร็กนาร์

RELATIONSHIP & EFFECTS

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค
ความสัมพันธ์พูดคุยประจำวัน (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ความสัมพันธ์พูดคุยประจำวัน (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

[NPC-66] เพอร์ซีย์ แจ็กสัน
ความสัมพันธ์พูดคุยประจำวัน (+5) | พลังเสน่ห์ทั้งคู่ (+15)
TOTAL ACCUMULATED: 20 POINTS

OLYMPUS LEGACY
POSEIDON BLOODLINE

[/disableleft]